Gedichten uit mijn bundel " Rood Sap"  De gedichten zijn deze keer volledig autobiografisch en vormen een herinnering aan zijn op 15 november 2004 overleden vader.                                                                                                                                                    Mijn vader verkeerde in een beginnende fase van dementie, leed aan de ziekte van Alzheimer en aan een hartkwaal. De bundel omvat in dichtvorm geschreven herinneringen                                                                                                                                            aan zowel de periode voor het overlijden als aan de periode erna.

   

Rood sap
 
De laatste weken van je leven
dementerend, soms mensonterend
af en toe een twinkeling in je ogen
als je ons weer zag, elke dag
en bij het drinken van je rode sap
 
jouw verzwakte lichaam hield het op de been
de vermoeide geest besefte het niet langer
eten kreeg je nauwelijks meer naar binnen
het koele rode sap was jouw bron van leven
 
steeds verder zagen we je verzwakken
vechten deed je nog, voor mij, voor ma,
maar al heel lang niet meer voor jezelf
het noodlot was in zicht ,niet te vermijden
 
de laatste dag van je mooie leven
vredelievend ben je ingeslapen
liefdevol hielden we je handen vast
verder lijden bleef je bespaard
 
zelfs het rode sap hielp niet meer
 
Het niet meer zijn
 
Laat mij de dood zijn
waarin jij je rust zult vinden,
het denken verandert in de stilte
van het niet meer zijn

laat mij de dood zijn.
waarin jouw angsten verdwijnen,
verloren zullen gaan in het onbekende
van het niet meer zijn

laat mij de dood zijn
waarin wij samen kunnen berusten
in gemis
en herinneringen

laat mij de dood zijn
waarin wij samen leven,
samen zijn en voelen
in liefdevolle verbondenheid
 
Naar de kapper
 
Verdwaald in eigen weten
ronddolend in bekendheid
zoekend naar herkenning
zonder aanknopingspunt te zien
 
herinnering geblokkeerd
gelukkig maar voor even
toch zo schrijnend
voor jou en iedereen om je heen
 
plotseling doorbroken
kwamen herinneringen boven,
leken ze nooit weggeweest
niet te begrijpen, toch zo waar
 
alsof angst voor het gaan
je geest verwarde
verdwaalde je in eigen weten
telkens maar van tijdelijke aard
 
Dagelijks bezoek
 
Ik heb je elke dag
een bezoek gebracht

voor jou het hoogtepunt
van de dag, ook al leefde
je in je eigen heden
 
vaak alsof er niets was
of je zo mee kon gaan
maar ik wist wel beter
 
toch bleef je heel dichtbij
al was het in tijd
maar voor even
 
een paar uur per dag
in de weekenden wat meer

 
de angst was
dat je jezelf
nooit meer zou zijn
 
niet in het nu
niet in het later
 
maar diep van binnen
bleef je altijd bij me
 
nog steeds
 
De laatste uren
 
Wat kan ik nog doen
nu je wilskracht is verdwenen
nu je geest verlangt naar rust
nu je lichaam niet meer kan?
 
ik hou je vast
knijp wat in je hand
streel je wangen
 
steeds maar hopend
dat je het voelt
dat je het weet
dat je het kunt
 
mijn liefde nog ontvangen
 
Ik ben zo blij
 
Dat je nog zoveel mee mocht maken
erbij mocht zijn
dat maakt me blij
 
je kon er over vertellen
uren lang
zoals vaders doen
 
daarom
ben ik zo blij
dat je het mee mocht maken
 
nog zie ik je stralen
pretogen
trots
 
jouw zoon
had dat bereikt
en dat wilde je weten
 
je kon het ook weten
want je was er bij
daarom ben ik zo blij
 
(op verzoek van mijn moeder geschreven)
 
Dus liet ik je
 
Hele verhalen vertelde je
kennelijk deed je dat goed
want je werd geloofd
 
ik wist wel beter
je was geen verteller
maar je geloofde je verhaal
dus liet ik je
 
soms best wel moeilijk
misschien meer voor mij
dan het voor jou was
dus liet ik je
 
je vertelde over Utrecht
waar je nog nooit was geweest
en over Rotterdam
iets dichter bij huis
 
ik hoorde het van anderen
niet van jou, maar
het waren jouw verhalen
dus liet ik je
 
Weten zonder te beseffen
 
In de nacht wordt de dag vergeten
niet gezegde woorden verzwegen
 
het besef verdwijnt spoorloos
in het donker van de nacht
 
schreeuwen in stilte
alsof de dag niet heeft bestaan
 
steeds meer beseffend
dat je van het weten niets meer wist
 
helderheid bij het ontwaken
nachten zonder herinnering
 
je hebt veel geweten
zonder dat je het besefte
 
en ik?
laat ik maar zwijgen
 
nu beseffend
dat ik te weinig wist
 
Ha die Pa
 
Hoi Pap
mis je me?
 
ik jou wel
heb vandaag
nog aan je gedacht
 
ik weet niet
of je me hoort
 
maar ach
ik vertel het je gewoon
 
en weet je Pa
soms, ja soms
wil ik je ook wat laten zien
 
nieuwe dingen
die ik heb gekocht
die je vast mooi vindt
 
natuurlijk
ik weet dat het niet kan
maar zou het nog zo graag doen
 
dus dan denk ik gewoon
kon Pa dit nog maar zien
en dat doet me goed
 
voor mezelf
heb ik dan het gevoel
dat ik je minder mis
 
nee, eigenlijk
meer het gevoel
dat je nog bij me bent
 
want ik weet
dat jij mij net zo mist
als ik jou mis
 
dag Pap
tot de volgende keer
 
als ik je weer wat
wil laten zien
of je gewoon iets wil vertellen
 
Doorbroken stilte
 
Nooit meer kan ik de stilte
van jouw woorden horen
de stille klanken
van jouw liefde tot mij nemen
 
alles lijkt zo stil
toch voel ik
jouw aanwezigheid
 
als ik aan je denk
als je bij me bent
 
stille geluiden proberen
mijn lippen te bereiken
om je te vertellen wat ik voel

ik probeer je dichterbij te halen
ik zwaai, ik wenk
mijn gedachten uitend in mijn stille
woorden en gebaren
 
als ik aan je denk
als je bij me bent
 
dan zie ik jouw beeld
op mijn netvlies verschijnen
en wordt de stilte doorbroken
 

HOME