Over de grens   Jouw laatste adem een laatste zucht   de grens van het leven in stilte overschreden   in mijn armen tot tranen geroerd   gezwegen, gesproken het nu, het later, het verleden   de grens van het leven vol liefde overschreden	Winterzon   Ik voel de pracht maar toch   ik zie de pracht maar toch   ik weet het niet   niet het waarom niet het waardoor   misschien is het dat het niet weten   en niets meer dan dat	De stilte van het weten   Ik hield je hand vast trillend van emoties   de tranen in jouw ogen vertelden me zoveel   praten kon je niet maar ik voelde de pijn   ik hield me sterk, voor jou, dat moest   je had me zo nodig en ik jou   niet wetend wat te zeggen keek ik je aan   we wisten zonder woorden wat we dachten en voelden   voor hoe lang nog zou je bij me zijn   voor hoe lang nog waren we er voor elkaar   vragen zonder antwoorden en ik kuste je gelaat	Vlindersteen   De voor jou gespleten aarde nu nog slechts bedekt met wat zand   de steen is verrezen om mijn gedachten te laten spelen met de herinnering   blijvend - aan jou - mama	Een leven vol overgave   Met troosteloze ogen kijken de volle sloten op naar de regen waaruit zij zijn geboren   de regen valt zoals zij dat doet als een vallend leven aan het begin van de uiteindelijke dood, de nadering zo onweersproken dat niemand er aan durft twijfelen   de levenden schuilen onder bladeren en de sloten geven zich nog steeds volledig aan de regen over
Niemand deed open   Er waren tekens maar ze vertelden ons niets een sluipende stilte, zo bleek   soms vraag ik me af heb ik me niet vergist? er werd zachtjes geklopt maar niemand luisterde ook ik niet   want niemand denkt toch echt aan sterven?	Als ik er aan denk   Er ligt schaduw op je gelaat in je ogen zie ik het verdriet ze kijken me aan vaak komt dat beeld weer terug zonder wil ik ook niet leven het is mijn herinnering als ik er aan denk sterf je weer

HOME